Dziecko, dom, świat

- Maaamoooo! - krzyczy przestraszony chłopiec - maaamoo! Tam coś jest, na strychu, w tej starej skrzyni. Najpierw ten ludzik z długimi uszami poruszył się, a potem, potem był taki straszliwy huk.

Szymon z trudem mógł złapać oddech, a jego mama z jeszcze większym trudem starała się zrozumieć, o czym mówi jej syn. Szymon widząc, że jego mama niczego nie pojmuje, wziął ją za rękę i zaprowadził na strych, gdzie doszło do tego przerażającego wydarzenia. Opowiedział wszystko raz jeszcze, na spokojnie, skrywając się jednak za spódnicą mamy, tak na wszelki wypadek. Pani Starson podeszła do tajemniczego kufra i uniosła jego wieko.
Szymon zajrzał do środka i.. zobaczył ku swojemu wielkiemu zdziwieniu, że nie ma tam zupełnie nic!

Następnego dnia, gdy słońce zajrzało do pokoju chłopca, Szymon przypomniał sobie, że to dziś czekają go zakupy z mamą. Malec nie miał na to najmniejszej ochoty. Mama zawsze kupuje mu jakieś brzydkie ubrania, mówiąc, że są niesamowicie praktyczne.

Potem inne dzieciaki w przedszkolu zawsze śmieją się. Ostatnio dostał nawet strasznie niemodne buty, przypominające walonki. "To na deszczowe dni, żeby było ci ciepło w nogi". Gdy tylko Szymon spostrzegł, że nikt go nie obserwuje, czym prędzej wyrzucił je do kominka, gdzie akurat płonął ogień. Innym razem zaś dostał wstrętny sweter z jakimś dziwacznym kołnierzem pod szyją. Szymon czuł się jak uwięziony niczym w zbroi. Kiedy wyszedł w nim do przedszkola, Piotruś (ten, który zabrał mu zabawki) zauważywszy Szymona w przedziwnym swetrze zawołał do wszystkich kolegów "Patrzcie, jaki Szymon ma głupi sweter! Wygląda jak mój kot po operacji! Cha! Cha! Cha!"

Rozdział I
- O nie! Na pewno nie przeproszę Piotrusia! - krzyknął zdenerwowany Szymek Starson.
- Jeśli tego nie zrobisz, Piotrusiowi będzie przykro  - odrzekła mama. Szymek zamyślił się, ale nic już nie odpowiedział. Szedł cicho obok mamy zastanawiając się, dlaczego niby miałby przepraszać tego niedobrego Piotrusia. Przecież to on zaczął. Przecież on pierwszy zabrał mu zabawki, więc należał mu się mały kopniak. Ale mazgaj i skarżypyta z tego Piotrusia - myślał Szymek.  Zdecydowanie należał mu się kopniak.

Szymon jest chłopcem, który bardzo lubi się bawić. Niestety nie ma zbyt wielu przyjaciół, ponieważ wszyscy boją się Szymka. Wiedzą, że gdy idzie coś nie tak, jak by Szymek chciał, to zaczyna kopać inne dzieci i wyrywać im zabawki. Mimo, że to on właśnie narzekał w myślach na innego kolegę, sam wcale nie był lepszy..